A Journey Through Grief, Memory, and Motion
Dedication: To Bang
Table of Contents
1. Prologue: The Decision
2. Chapter 1: Leaving Home
3. Chapter 2: Self-reliant
4. Chapter 3: A Tale of Two Cities
5. Chapter 4: Family and the Continuation of Life
6. Chapter 5: The Long Ride West
7. Chapter 6: The Return
8. Epilogue: What Remains
Prologue: The Decision
Train travel across the United States had long lived quietly on my bucket list. Not loudly, not urgently—but patiently, like something waiting for the right moment.
That moment came after loss.
Since the passing of our beloved son, life has become heavy and inward. Each day carried the same weight. Tears came without warning. The outside world felt distant, almost irrelevant.
Travel no longer appealed to me.
And yet, something urged me to move.
Grief is a part of me now, no matter where I go. So I planned a solo journey: the first and third weeks crossing the country by train, and the second week reserved for family in Atlanta
At seventy-four, it was neither a small nor a big decision, but a challenge.
Chapter 1: Leaving Home
The morning of departure felt both ordinary and significant.
I packed carefully: clothes, simple food, phone, chargers. I double-checked everything, even small things like how to use the flashlight on my phone. Traveling alone made details matter.
At the Salinas Station, I noticed quiet things—a preserved steam engine, a small shelf of books left for travelers, the stillness of waiting.
And the journey began.
The train moved gently, almost without effort. The rhythm settled in quickly. Outside, the landscape shifted—fields and small towns slipping by.
Inside, I sat with my thoughts.
Chapter 2: Self-reliant
Life on the train simplified everything.
There were no expectations, no schedules beyond departure and arrival. People came and went, each carrying their own stories. Some spoke freely; others remained quiet.
I listened more than I talked.
The scenery changed constantly—coastal greens and rolling hills. Watching it all pass required nothing from me.
And in that stillness, grief found space.
It did not disappear. It sat beside me, steady and familiar. But it no longer felt overwhelming. It felt… present.
One moment remains clear.
A woman near the stairwell received devastating news about her brother. Her cry broke through the quiet of the train—raw, immediate, unmistakable.
I recognized that sound.
Grief does not need explanation. It knows itself.
In that moment, I was no longer alone in my sorrow.
Chapter 3: A Tale of Two Cities
Los Angeles and New Orleans offered a study in contrasts—a cacophony of movement, noise, culture, and pure unpredictability.
In Los Angeles, I became a pedestrian in a city built for cars. I sought out the soul of the sprawl, wandering through museums, navigating the vibrant stalls of a Mexican market, and getting lost in the distinct atmospheres of Chinatown and Little Tokyo.
In New Orleans, the rhythm slowed but deepened. I strolled along Canal Street, through the historic French Quarter, and down to the Riverfront. I rode the streetcars, watching the city blur past the windows, struck by its incredible resilience—a place that managed to reclaim its beauty after the devastation of Hurricane Katrina.
Getting lost became part of the ritual. I often found myself retracing my steps, yet I never felt panicked. There was a quiet confidence in those moments—the realization that being ‘lost’ was merely a different way of being present.
One afternoon in New Orleans, a sudden downpour drove me into the silence of a cathedral. Inside, the world became still. I lit a candle, the flame flickering for those I carried in my heart.
When I finally stepped back outside, the rain had cleared, and a jazz band was already playing. The music surged through the damp streets, drawing a crowd. People gathered, feet tapped, and life surged forward.
The world does not stop for grief, but it offers a profound space for it.
Chapter 4: Family and the Continuation of Life
Atlanta offered a different kind of journey—one rooted not in movement, but in family and memory.
Reunited with HJ, I found myself immersed in the daily rhythms of our youngest son’s family and the joyful world of our grandchildren: Freya and little Jón Magnús, lovingly called Cito. At only four months old, Cito observed the world with calm, steady eyes, while two-year-old Freya moved through life in a whirlwind of laughter, questions, and boundless curiosity.
Their presence filled the house with warmth. Watching them play and grow reminded me that life does not move forward through replacement, but through continuation. Love extends itself across generations.
The memory of Bang was everywhere. Freya had once inspired his dreams of having a family of his own, and they had shared such a joyful time in 2024. Now, his photograph rested gently against a Paddington Bear in Cito’s room.
“That’s Uncle Jón,” Freya said, “He’s in heaven now.”
One evening, Bin played an Icelandic lullaby: “Krummi krunkar úti” (“The Raven Croaks Outside”). The moment the melody began, emotion rose so suddenly that I could barely contain it.
The song is old and haunting—a raven calling out to another who shares its name, inviting him to come and feed beside him:
Krummi krunkar úti,
kallar á nafna sinn.
Ég fann höfuð af hrúti,
hrygg og gæruskinn.
Komdu nú og kroppaðu með mér,
krummi nafni minn.
A raven croaks outside,
calling to his namesake.
I found the head of a ram,
its spine and weathered skin.
Come now and peck at it with me,
my raven namesake.
The final lines struck me with unexpected force:
“Komdu nú og kroppaðu með mér, krummi nafni minn…”
“Come now and peck with me, my raven namesake…”
Suddenly, I could almost hear Bo singing those same words to his younger brother, Bang and Bin a lifetime ago.
The Icelandic word nafni—meaning “one who shares my name” or “namesake”—carried a particularly deep resonance. It was the affectionate word their grandfather often used for Bang, who had been named Jón in his honor. Now Bang's little nephew, our grandson, Bin's son is named Jón.
In that moment, the song became more than a lullaby. It became a bridge across time—linking grandfather to grandson, brother to brother, memory to the living present.
Chapter 5: The Long Ride West
The journey truly came alive aboard the California Zephyr and the Coast Starlight.
Beyond the train windows, mountains rose quietly in the distance while rivers traced silver lines beside the tracks. Patches of lingering snow rested in the shadows, and farther west, the coastline stretched endlessly beneath a brilliant blue sky.
Everything moved at the measured pace of the rails. The world unfolded slowly, giving me time not only to see it, but to absorb it.
Along the way, I met fellow travelers, each carrying their own stories and reasons for being there. Some were beginning new chapters in life. Others were searching for something they could not yet name. A few were simply passing through, letting the miles carry them forward.
During the long hours on the train, my thoughts often drifted to the past—to the years spent raising my children, to the hopes I once carried, the struggles I quietly endured, and the dreams that shaped our lives. Moments that once seemed ordinary now returned with unexpected weight and tenderness.
Travel has a way of folding time. The past and present begin to sit beside one another, like fellow passengers sharing the same journey.
Chapter 6: The Return
The final stretch of the journey brought with it a mixture of reflection and gratitude.
There were delays along the way, but by then, such things no longer mattered. The rhythm of train travel had already taught me patience.
After all, it is the journey that stays with us, not merely the destination.
And I managed to follow through on my plans for a humble, low-key trip, covering extensive ground.
When the train finally returned to California, my oldest son, Bo, was there waiting to pick me up.
In that moment, the journey came full circle.
Epilogue: What Remains
This journey was a pilgrimage through the physical and spiritual landscape of grief, memory, and time. I didn't leave my sorrow at the threshold; rather, it became a strong traveling companion as we moved forward together.
I didn’t leave my sorrow behind when I started; instead, it became a traveling companion, a source of strength as we moved together. I can continue forward now, carrying Bang with me, his place in my heart finally secured and steady.
The tears still come, and the ache of missing him remains, but there is a quiet, enduring peace in knowing that he is—and will always be—part of the journey.
💓 💓 💓
เดินทางพลางรำพึง
คำอุทิศ: แด่ปาง
สารบัญ
บทนำ: การตัดสินใจ
บทที่ 1: ออกจากบ้าน
บทที่ 2: ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
บทที่ 3: สองนัครา
บทที่ 4: กิ่งก้านชีวิต
บทที่ 5: สู่ตะวันตก
บทที่ 6: กลับบ้าน
บทส่งท้าย: สิ่งที่ยังคงอยู่
บทนำ: การตัดสินใจ
เที่ยวรถไฟข้ามสหรัฐอเมริกาเป็นสิ่งที่ตั้งใจจะทำมานานแล้ว แม้มิได้ถึงกับโหยหาหรือรีบร้อนกระหือรือ ทว่ารอคอยช่วงเวลาที่เหมาะสม ช่วงเวลานั้นมาถึงหลังจากสูญเสียปางลูกชายผู้เป็นที่รักของไปก่อนกาลเวลาอย่างกะทันหัน เป็นเหตุให้ชีวิต จิตวิญญาณหนักอึ้ง เก็บตัวมากขึ้น ชีวิตในโลกแทบหมดความหมายอย่างสิ้นเชิง น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาปนเสียงสะอื้นไม่เว้นแต่ละวัน การเดินทางท่องเที่ยวไม่ได้ดึงดูดใจอีกต่อไป อีกใจยังอยากทำสิ่งที่เคยฝันให้เป็นความจริง เนื่องจากเวลาที่เหลืออยู่น้อยเต็มทน ที่สำคัญ มีความรู้สึกว่าในเมื่อความรันทดเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งชีวิต ไม่ว่าจะอยู่บ้านหรือที่ไหนๆ ไม่มีอะไรแตกต่างกันนัก หากได้ปล่อยใจที่หม่นหมองให้ล่องลอยพร้อมกับร่างกายที่ขยับเคลื่อนไหวต่อไปไร้กังวลกับถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง หากเห็นทิวทัศน์ พบเห็นผู้คนหลากหลายระหว่างทางคงพอช่วยประทังชีวิตต่อไปได้บ้าง ดังนั้นจึงตกลงใจซื้อตั๋วรถไฟ วางแผนการเดินทางทั่วประเทศประจวบกับการใช้เวลากับลูกหลานในแอตแลนตา การบุกเดี่ยว ในวัย 74 ปี ไม่ได้เป็นเรื่องเล็กน้อยหรือใหญ่จนเกินตัว ความคุ้นชินกับภูมิศาสตร์ ภาษา วัฒนธรรมและแม้แต่สถานที่บางแห่ง ทำให้เบาใจ ส่วนสิ่งที่แปลกใหม่ก็มีข้อมูลมากมายให้ได้เรียนรู้ การที่ต้องวางแผนอย่างละเอียดรอบคอบ ทำให้รู้สึกเหมือนมีสิ่งท้าทายอยู่เบื้องหน้า ทั้งพอช่วยเบี่ยงเบนความรู้สึกท้อถอยที่ครอบงำจิตใจไปได้ในระดับหนึ่ง
บทที่ 1: ออกจากบ้าน
เช้าวันออกเดินทางรู้สึกกึ่งตื่นเต้นกึ่งปกติ กระเป๋าได้จัดการเตรียมล่วงหน้าอย่างระมัดระวัง: เสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น อาหารง่ายๆ โทรศัพท์ ที่ชาร์จแบต เรียนรู้แม้แต่สิ่งเล็กๆ น้อยๆที่ไม่เคยคิดว่าสำคํญหรือจำเป็น เช่น วิธีใช้ไฟฉายในมือถอ เตรียมที่ชาร์จแบตพิเศษ
ที่สถานีรถไฟซาลินาส เห็นเครื่องจักรรถไฟไอน้ำที่เคยคุ้นตาสมัยเด็กได้รับการอนุรักษ์ไว้ ในตัวสถานีชั้นวางหนังสือเล็กๆ ที่วางไว้สำหรับผู้โดยสาร เมื่อรถไฟมาถึง ก็ก้าวขึ้นไปพร้อมกับความรู้สึกงุนงง นี่ไม่ใช่แค่การเดินทาง รถไฟสองชั้นเคลื่อนที่อย่างนุ่มนวล จังหวะการเดินทางค่อยๆ เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว ภายนอก ทิวทัศน์เปลี่ยนไป—ทุ่งผัก ชายฝั่ง เมืองเล็กๆ ที่ค่อยๆ ผ่านไป
บทที่ 2: ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
ชีวิตบนรถไฟทำให้ทุกอย่างเรียบง่ายขึ้น ไม่รีบร้อน ไม่มีตารางเวลาใดๆ นอกเหนือจากเวลาถึงสถานีและเวลารถออกผู้โดยสารขึ้นๆ ลงๆต่างแบกรับเรื่องราวของตนเอง บางคนพูดอย่างเปิดเผย บางคนก็เงียบ ตัวเองพอใจที่จะฟังมากกว่าพูด
ภายนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา—สีเขียวของชายฝั่ง ทะเลทรายแห้งแล้ง ภูเขาที่อยู่ไกลออกไป เฝ้ทุกสิ่งผ่านไปอย่างไม่เอิกเกริก และในความเงียบสงบนั้น ความรันทดในใจที่คุ้นเคย ยังคงที่ ไม่หายไปไหน
ณ ช่วงหนึ่ง ได้เห็นหญิงวัยกลางคนได้รับข่าวร้ายเกี่ยวกับน้องชายของนางทางมือถือ เสียงกรีดร้องของนาง อดทำให้นึกถึงตัวเองไม่ได้เมื่อตอนปอลูกชายคนโตโทรมาบอกข่าวว่าน้องชายปางเสีย แน่นอน นั่นเป็นภาระที่หนักอึ้งของผู้ต้องบอกข่าว เสียงกรีดร้องของผู้รับข่าว นั้นทำให้ผู้เคยผ่านเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกันเข้าใจความรู้สึกได้อย่างลึกซึ้งโดยไม่ต้องมีคำอธิบาย
บทที่ 3: สองนัครา
ลอสแอนเจลิสและนิวออร์ลีนส์สองเมืองใหญ่แห่งสหรัฐฯแตกต่างกัน แต่ใช่ว่าราวฟ้ากับดิน—นครลอสแอนเจลิส ที่สถานีรถไฟเป็นศูนย์กลางขนส่งสาธารณะ ตัวสถานีบ่งบอกความยิ่งใหญ่และสำคัญในอดีต มีนิทรรศการเล็กภายในตัวสถานี ผู้คนเคลื่อนไหวไปมาตลอดเวลา รถราขวักไขว่ ทว่าไม่ค่อยได้ยินเสียงอึกทึก เดินไปนิด เหมือนตกไปอยู่ที่เม็กซิโก ไปอีกหน่อยที่ลิตเติลโตเกียว เหมือนไปโตเกียว ที่ไชน่าทาวน์ ลอสแอนเจลิสก็เหมือนเมืองจีนในเมืองใหญ่ มีป้ายบ่งบอกเป็นภาษาจีน ธนาคารก็เป็นแบบสถาปัตยกรรมจีน แต่ออกจะดูร่วงโรย นอกจากนั้น ยังมีพิพิธภัณฑ์อิตาเลียน-อเมริกัน และศิลปฝาผนัง
เมืองนิวออร์ลืนส์นั้นเล่า บ่งวัฒนธรรมฝรั่งเศส เมืองนี้ฟื้นตัวไร้ร่องรายการทำลายจากพายุเฮอริเคนคัทรีนาในปี 2005 ที่คร่าชีวิตไปเกือบสองพันคน ถนนคาแนลเป็นถนนสายใหญ ย่านเฟรนช์ควอเตอร์ เหมือนหลงไปอยู่ในฝรั่งเศส เดินหลงทางบ่อยครั้ง บางครั้ง ย้อนกลับไปมา แต่ก็หาทางเจอทุกครั้ง ในนิวออร์ลีนส์ ฝนเทสลับแดด จนต้องเข้าไปในมหาวิหาร ข้างในนั้นเงียบสงบ จุดเทียนอุทิศให้ผู้อยู่ในดวงใจนั่งสมาธิอยู่พักใหญ พอก้าวออกมาข้างนอก เจอวงดนตรีแจ๊สกำลังเล่นอยู่ เสียงดนตรีดังก้องไปทั่วท้องถนน ผู้คนมารวมตัวกัน ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป
บทที่ 4: กิ่งก้านชีวิต
ที่แอตแลนตา เป็นช่วงที่ตั้งหน้าตั้งตาคอยที่สุด คราวนี้ใช้วิธีบินมา HJ รออยู่ที่สนามบินแล้ว ที่นี่ได้ใช้เวลากับหลานๆ หลานสาวเฟรญาวัยสองขวบ และหลานบ่าวนุ้ย จอน ซิโตเพิ่งย่างเข้าสี่เดือน หลานสาวเฟรญาร่าเริง หัวเราะง่าย ว่องไว อยากรู้อยากเห็น ส่วนซิโตเคอยังไม่แข็ง เคร่งขรึม แต่ยิ้มเป็นแล้ว ยิ้มแต่ละที ละลายคนมอง หลานๆนำความชุ่มฉ่ำหัวใจให้ปู่ย่า ทั้งอดทึ่งไม่หายกับชีวิตน้อยๆที่กำลังเจริญวัย
แน่นอน ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป มิใช่ในรูปแบบของการทดแทน แต่เป็นการต่อยอด ถึงกระนั้น ปางก็ไม่เคยห่างหายไปจากความคิดคำนึง
ในห้องซิโต มีตุ๊กตาหมีติดรูปปาง เฟรญารู้ว่า "นั่นคือ ลุงปาง ตอนนี้ลุงอยู่สวรรค์แล้ว"
เย็นวันหนึ่ง ปิ่นเปิดเพลงกล่อมเด็กกล่อมไอซแลนดิค พอถึงเพลง Krummi krunkar úti" (นกกาเหว่าร้อง) เป็นเพลงเกี่ยวกับนกกาเหว่าเรียกนกที่ชื่อเดียวกับตัวให้ออกมาจิกกินอาหารที่เพิ่งหามาได้ด้วยกัน พอได้ยินแทบจะร้องไห้โฮ โดยเฉพาะถึงตอน “... Komdu nú og kroppaðu með mér, krummi nafni minn …” ‘ออกมากินด้วยกันเถิด เจ้ากาเหว่าชื่อเดียวกัยฉัน …’ เหมือนได้ยินเสียงพี่ชายปอร้องเพลงให้ปางและปิ่นน้องชายฟังเมื่อนานมาแล้ว ชื่อ Nafni (นัฟนี่) หมายความว่า ‘ผู้ที่มีชื่อเดียวกัน’ เป็นชื่อที่ปู่ชอบเรียกปาง เนื่องจากปากตั้งชื่อ Jón ตามปู่ วันนี้ ชื่อเดียวกันส่งทอดต่อให้หลานชายน้อย
บทที่ 5: สู่ตะวันตก
การเดินทางบนรถไฟสายสายลมแห่งตะวันตกกับสายชายฝั่ง แสงดาว (California Zephyr และ Coast Starlight) นั้น ทิวทัศน์หลากหลาย น่าดูมาก มองออกไป โน่นภูเขาสูงตระหง่าน นั่นแม่น้ำไหลคดเคี้ยว ราวงูเลี้อย ทางทิศตะวันตก เป็นชายฝั่งทะเลทอดยาวสุดลูกหูลูกตา อีกช่วงทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนีย ภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส หิมะยังคงหลงเหลืออยู่เป็นหย่อมๆใกล้จนแทบจะเอื้อมมึอโกยได้
ทุกสิ่งเคลื่อนไหวไปตามจังหวะของรางรถไฟ โลกค่อยๆ เปิดเผยอโฉมออกมา ไม่เพียงแต่จะมองเห็น แต่ยังได้ซึมซับ ซาบซึ้งกับความยิ่งใหญ่อลังการของธรรมชาติไปด้วย
ระหว่างทาง พบกับเพื่อนร่วมเดินทาง แต่ละคนต่างมีเรื่องราวและเหตุผลของตัวเองที่มาอยู่ที่นี่ บางคนกำลังเริ่มต้นบทใหม่ในชีวิต บางคนกำลังค้นหาสิ่งที่แม้ตัวเองยังบอกไม่ได้ บางคนก็แค่เดินทางผ่านไป ปล่อยให้ระยะทางพาไปข้างหน้า
ในช่วงเวลาอันยาวนานบนรถไฟ เป็นช่วงเวลาแห่งความคิดคำนึง ย้อนรอยไปถึงอดีต—ถึงปีที่ใช้เลี้ยงดูลูกๆ ถึงความฝันและหวังที่เคยมี ชีวิตและการกัดฟันสู้ ช่วงที่ยุ่งตัวเป็นเกลียว ตอนนี้ ช่วงนั้นย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ท่วมท้นด้วยความรู้สึกต่างๆนานาที่ประดังเข้ามา เวลาเหมือนกระดาษพับได้ อดีตและปัจจุบันย้อนสลับกันไปมาเป็นว่าเล่น
บทที่ 6: กลับบ้าน
แม้จะรู้สึกสภาพที่เป็นไปตามวัย การเคลื่อนไหวงุ่มง่าม เชื่องช้าลง หลงง่าย จึงไม่หักโหมเกินกำลัง
เท่าที่ผ่านมา การเดินทางดังที่วางแผนไว้ทุกระยะ โดยไม่ต้องปรับแผนเลย แปลกใจที่ไม่รู้สึกเหนื่อยล้า หรือเบื่อหน่ายกับการเดินทางครั้งนี้
เมื่อกลับแคลิฟอร์เนีย ปอ ลูกชายคนโตมารับ
การเดินทางวนกลับมาครบวงจรแล้ว
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เพียงแต่รู้สึกเหมือนไม่ได้ไปไหนเลยในช่วงเวลาเกือบเดือนที่ผ่านมา
บทส่งท้าย: สิ่งที่ยังคงอยู่
การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การท่องเที่ยว
ทว่าเป็นการเคลื่อนไหว—พกความรันทดที่กลายเป็นเพื่อน มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ความทรงจำหวนคืนมา ไม่ว่าจะเป็นความฝัน การผจญภัย การต่อสู้ สมหวัง ผิดหวัง กาลเวลาไม่ใช่เส้นตรงอีกต่อไป หากแต่เป็นกระดาษพับที่คลึ่คลาย หวนไปมาระหว่างอดีตกับปัจจุบันอย่างน่าฉงน ความรันทดเพราะคิดถึงลูกที่จากไปก่อนกาลเวลา หาได้ห่างหายไม่ เพราะลูกมาสถิตในดวงใจแล้ว ความชื่นบานกับชีวิตใหม่ แม้อยากจะมีส่วนในการดูแลอย่างใกล้ชิดเช่นแม่เคยเลี้ยงหลานๆ แต่กาลเวลา วัฒนธรรม ความรู้สีกนึกคิดต่างสมัยกัน ไม่อาจดำเนินตามรอยเดิมได้ มาตอนนี้ ก็ได้แต่เพียงภาวนาเอาใจช่วยกับกิ่งก้านชีวิตที่กำลังต่อสู้เพื่องอกงามต่อไป
💓 💓 💓
