อารัมภบท
ทำงานมาก็หลายปีดีดัก ไม่ค่อยจะได้มีโอกาสไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาอย่างที่เคยฝัน
เพราะปัญหาภาระร้อยแปดพันเก้า เผลอ แผล็บเดียว เริ่มรู้สึกว่าวันเวลากำลังบินหนี ตามไม่ทัน
ขืนปล่อยเนิ่นนานไปกว่านี้จะแก่เกินการ กลัวว่า ประเดี๋ยว อย่าให้ต้องไปเที่ยวหรือไปทัวร์เลย
แค่จะไปไหนมาไหนก็ไม่ไหวเสียแล้ว เออ หนอ . . . สังขาร ดูเหมือนว่ายังหยกๆอยู่เลยที่เคยซ่าแบกเป้
และท่องฉิ่งฉับทัวร์ทั่วไทยมา อย่ากระนั้นเลย หาทางไปเที่ยว เอาอย่างที่สบายๆหน่อย
มาวันนี้ ไม่อยากจะไปต้องต่อสู้กับผ่านด่านตรวจที่สนามบินทีตรวจค้นยังกะเราเป็นผู้ก่อการร้ายก็ไม่ปาน
แถมไปนั่งหลังขดหลังแข็งบน เครื่องบินที่นั่งแคบๆ ซื้ออาหารสั่วๆกินเอง หรือไม่ขึ้นลงรถไปเมืองโน้น
พักโรงแรมนี้ ออกไปเที่ยวหรือขยับตัวแต่ละที เงินทั้งนั้น แถมต้องต่อสู้กับพ่อค้าแม่ค้าที่คอยแต่จะขูดขย้ำเม็ดเงินจากนักท่องเที่ยว
เขย่ากระปุกออมสิน
ดูงบ ท่องเน็ต หาที่หาทางไป ไม่ช้าก็ได้การ อะไรที่จะเหมาะเหม็งไปกว่า เรือสำราญเป็นไม่มี
เอ.
. . ทำไมถึงไม่เคยคิดถึงเรื่องไปเรือสำราญมาก่อนก็ไม่รู้
อาจจะเป็นเพราะเคยฝังใจว่า
คนที่ไปเรือสำราญจะมีแต่คนที่เกษียณและมีเงิน ทั้งยังเคยคิดว่า เป็นการไปเที่ยวเรือสำราญออกจะผิวเผินเต็มที
ไม่ได้ไป”ถึง”ที่จริงๆ แต่พอคลิกดูตามโฆษณาเว็บไซต์ของเรือสำราญ เออ . . . ไม่เลว มีอะไรให้เลือกเยอะแยะ
จะขอไปสู่แดนที่ไม่เคยเหยียบย่างมาก่อน ต้อง
คงทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวอยู่ แต่ดีที่ไม่ต้องปวดหัววางแผนทำอะไรล่วงหน้า ไม่ต้องกังวลเรื่องพาหนะ
โรงแรมหรือ อาหารการกิน แถมบนมีการแสดง บันเทิง รวมทั้งกิจกรรมนานาให้เลือก ทั้งเบาๆและประเทืองปัญญา
รวมอยู่ในราคาเกือบเบ็ดเสร็จ ขอแค่พักทำตัวสบายๆท่องไปยังทะเลกว้าง ปล่อยให้ความคิดคำนึงแตกกระจายเหมือนฟองคลื่น
จะได้คลายเครียดจากคนรอบข้าง เพื่อจะได้มีแรงกลับมาเผชิญความเครียดต่อไป
เรือสำราญจากโลกมายา
กิจการท่องเที่ยวโดยเรือสำราญที่เป็นกิจลักษณะในแดนตะวันตกมีมาร้อยกว่าปีแล้ว
ที่รู้จักกันดีคงจะไม่เกินเรือไททานิคที่ไปชนภูเขาน้ำแข็งเมื่อเกือบร้อยปีที่แล้ว ที่ตอนหลัง
มีผู้กำกับมือดีนำมาสร้างเป็นหนัง แต่งเติมเสริมเรื่อง คงพอจะจำได้ ส่วนชั้นโดยสารที่แบ่งเป็นชั้นหรูหราสำหรับสำหรับเศรษฐีอัฐหนาที่นางเอกพักแ
ละอีกส่วน เป็นชั้นอนาถาที่พระเอกโดยสาร จากยุโรปที่ไปผจญภัยดาบหน้าที่โลกใหม่ ของจริงจะแบ่งชั้นเหมือนในหนังหรือเปล่า
ไม่แน่ใจเหมือนกัน
หนังเก่าก่อนหน้านั้น
เป็นหนังเพลงเรื่อง มอลลี่ดวงแข็ง หรือผู้ไม่จมน้ำ เป็นเรื่องเกี่ยวกับสาวกร้านโชคดีที่จับผลัดจับผลูเป็นเศรษฐีใหม่ของเมืองเดนเวอร์
และไปชุบตัวที่ยุโรป โดยสารเรือไททานิคกลับอเมริกา ตอนเรือจมมอลลี่ดวงแข็งรอดชีวิตมาได้แถมช่วยกำกับช่วยชีวิตคนอื่น
เด็บบี้ เรย์โนลด์แสดงเป็นมอลลี่
เคยมีหนังทีวีชุดเลิฟโบ้ตฉายเมื่อประมาณสามสิบปีที่แล้ว เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคนธรรมดาที่ไปเรือสำราญ ซึ่งมีเค้าเรื่องจริงเขียนโดยที่คนทำงานบนเรือ
หนังทีวีชุดนี้ นับว่า ช่วยโฆษณากิจการการท่องเที่ยวเรือสำราญเฟื่องขึ้น
หนังจอใหญ่เกี่ยวกับเรือสำราญอีกเรื่องฉายมาเมื่อสิบกว่าปีมาแล้ว
วอลเตอร์ แมทเธา กับแจ็ค เลมมอนแสดง เรื่อง ท่องทะเล หรือ Out at
Sea ตาม เนื้อเรื่อง วอลเตอร์ แมทเธา คนแก่ไร้พันธะ
วางแผนจะไปจับแหม่มทรงเครื่องบนเรือสำราญ โดยรับเป็นคู่เต้นรำแหม่มบนเรือแลกกับการโดยสารฟรี
คราวนี้ ชวนให้น้องเขยที่เพิ่งตกพุ่มหม้ายไปด้วย ดาราคู่นี้ จับคู่เมื่อไร ได้หัวเราะเมื่อนั้นแต่เรื่องตลกที่ออกจะโหดๆ
เดี๋ยวนี้ เรือสำราญบางบริษัทยังจัดคู่เต้นรำให้สาวๆอยู่ แต่เรือสำราญที่จะไปด้วยลำนี้
ไม่มีบริการเช่นนี้ น่าเสียดาย . . .
เรือสำราญวันนี้
ในระยะสี่สิบกว่ามานี่ การท่องเที่ยวเรือสำราญได้รับพัฒนาจนอยู่ตัวแล้ว
ชาวบ้านไปกันโครมๆ ปีที่แล้ว เห็นว่าเหยียบล้านคน เรือสำราญเป็นทั้งโฮเต็ล ภัตตาคารลอยน้ำ
และแพ็คเก็จทัวร์พร้อมๆกัน มาถึงวันนี้ มีบริษัทเรือสำราญหลายแห่ง ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง
ที่เคยได้ยินผ่านหูผ่านตาในอเมริกาก็มี พริ้นเซส
นอร์วีเจียน คิวนาร์ด รอยัลแคริบเบียน
ไวกิ้ง ฮอลแลนด์ คาร์นิวัล ดิสนีย์ ฯลฯ แต่ละแห่งก็มีเว็บไซต์เกี่ยวเรื่องนี้ให้ข้อมูล เส้นทางที่ไปก็หลากหลาย นับตั้งแต่ถึงเรือล่องแม่น้ำสายสำคัญตั้งแต่แม่น้ำดานูบ
แยงซี ไนล์ หรือมิสซิสซิปปี้ ไปถึงทะเล มหาสมุทรและทวีปต่างๆ เช่น อเมริกาเหนือกลางใต้ ยุโรปเหนือ ใต้ ฮาวาย
ออสเตรเลีย รวมทั้งแถบเอเซีย ที่เมืองไทยเอง ก็มีเรือสำราญมาจอดที่แหลมฉบัง และภูเก็ต
ได้ยินว่ามีคนไทยไปทำงานหน้าที่ต่างๆบนเรืออยู่หลายราย ตั้งแต่ดูแลห้องพัก อาหาร เป็นเจ้ามือในบ่อนบนเรือ
ได้ยินว่า บางลำมีหมอนวดไทยไปประจำด้วย นวดจริงๆไม่มีนาบ ไม่งั้นโดนหนีบแน่
ในระยะหลังๆนี้
เรือสำราญยังใช้ประโยชน์ด้านอื่นได้อีก เช่นเป็นโรงแรมในยามฉุกเฉินอย่างเช่น เมื่อตอนมีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิคครั้งเมื่อพ.ศ.
๒๕๔๗ ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ เนื่องจาก ตอนนั้น โรงแรมไม่พอที่จะรับแฟนกีฬา ตอนที่มีพายุเฮอริเคนถล่มเมืองนิวออลีนส์ เมื่อพ.ศ.
๒๕๔๘ หลายคนสิ้นไร้ไม้ตอก รัฐบาลจึงจัดให้เหยื่อพายุส่วนหนึ่งไปพักบนเรือสำราญ
นานๆที
มีข่าวเรื่องผู้โดยสารบนเรือสำราญท้องเสียเนื่องจากอาหารเป็นพิษบ้าง และข่าวเรื่องพนักงานทิ้งขยะจากเรือลงทะเลบ้าง
พอมีข่าวทำนองนี้ออกมา ทางเรือก็ต้องยิ่งระมัดระวังหนัก ขืนมักง่าย เท่ากับฆ่าตัวตายทั้งเป็น
กิจการพังแน่ ผู้โดยสารโดยเฉพาะคนอเมริกันสมัยนี้ นอก จากจะต้องการความสะดวกสบาย และปลอดภัยแล้ว
ยังมีความสำนึก หากได้เห็นความไม่รับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อม ก็จะแฉให้ชาวบ้านทราบถึงความมักง่าย
เรือสำราญวันนี้ ต้องมีวิศวกรสิ่งแวดล้อมประจำเรือ และมีระบบกำจัดของเสียที่ให้ตรวจเช็คได้
นักสำรวจแห่งท้องทะเล
ที่อเมริกา
มีเรือสำราญที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ที่แล่นขึ้นลงฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งมักจะไปอะลาสก้าตอนหน้าร้อน หรือไม่ก็เข้าอ่าวเม็กซิโกแล้วทะลุคลองปานามา ส่วนใหญ่ก็จะไปแถบแคริบเบียนเพราะมีหมู่เกาะเรียงราย
อากาศร้อนไปได้ตลอดปี อาจจะน่ากลัวอยู่หน่อยตอนช่วงฤดูเฮอริเคนประมาณต้นเดือนมิถุนายนถึงปลายเดือนพฤศจิกายน
ท่าเรือสำราญมักจะอยู่ตามเมืองท่าต่างๆ ทางตะวันตกแถบมหาสมุทรแปซิฟิก ก็เช่น ซีแอตเติล
ซานฟรานซิสโก แอลเอ ซานดิอาโก ส่วนทางฟากแอตแลนติก ส่วนใหญ่อยู่ในรัฐฟลอริดา เช่นที่ไมอามี่
ฟอร์ดลอยดาเดล ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหมู่เกาะแคริบเบียนเท่าไรนัก ขึ้นมาทางแถบภาคตะวันเฉียงเหนือใกล้เมืองนิวยอร์คหน่อยมีท่าลิเบอร์ตี้
เมืองเบยอน รัฐนิวเจอร์ซี ส่วนทางใต้ แถบอ่าวเม็กซิโก มีท่าที่เมืองแทมปา รัฐฟลอริดา
เมืองโมบิล รัฐอะลาบามานิวออร์ลีนส์
ไปเที่ยวคราวนี้ จะขอเลือกไปแดนที่ไม่เคยเหยียบย่างไปก่อนคือ
แถบทะเลแคริบเบียน ช่วงที่จะไปได้ตอนปลายพฤศจิกายนต้นธันวาคม หวังว่าจะไม่โดนหางพายุ
ระยะเวลาเดินทางไปกับเรือสำราญ มีตั้งแต่สามวันหรือสิบกว่าวัน ที่เป็นเดือนก็มี แต่เที่ยวนี้
ขอไปสักเก้าวัน ถ้าน้อยกว่านั้นไม่ทันจะได้ทันรู้รส มากกว่านั้น ไม่แน่ใจว่าจะทนไหวหรือเปล่า?
หลังจากดูปัจจัยหลายๆอย่าง
โชคชะตาชี้ให้ไปกับเรือสำราญของบริษัทรอยัลแคริบเบียน ซึ่งเป็นบริษัทมหาชน มีหุ้นขายในตลาดหลักทรัพย์ทั้งที่วอลสตรีทและในนอรเวด้วย
ก็นับว่าใหญ่ทีเดียว มีเรือเกือบสามสิบลำ ไปร้อยกว่าแห่งทั่วโลก กิจการก็รุ่งเรืองดี
ได้ข่าวว่า ทางบริษัทกำลังสั่งต่อเรือสำราญลำใหญ่ที่สุดในโลก ตามกำหนดจะแล้วเสร็จในปีสองปีนี้
สนนราคาเหยียบประมาณพันล้านเหรียญอเมริกัน
เรือที่จะโดยสารชื่อ
นักสำรวจแห่งท้องทะเล ลำอื่นๆมีนามสกุลลงท้ายด้วย Seas หรือท้องทะเล
ก็เช่นชื่อ ราชินีแห่งท้องทะเล อัญมณีแห่งท้องทะเล อิสรภาพแห่งท้องทะเล มนต์เสน่ห์แห่งท้องทะเล ฯลฯ
นักสำรวจแห่งท้องทะเลลำนี้
ต่อในประเทศฟินแลนด์ ความยาวพันกว่าฟุต หนักสองแสนกว่าตัน ความเร็วเกือบ ๒๔ น็อตต่อชั่วโมง
จุผู้โดยสารได้สามพันกว่าคน และลูกเรือรวมพนักงานอีกนับร้อยๆมาจากประเทศต่างๆ ๖๐ กว่าประเทศ กัปตัน วิศวกรเครื่องยนต์ และวิศวกรรมสภาพแวดล้อม
เป็นชาวนอรเว หัวหน้าพ่อครัวเป็นชาวเยอรมัน
บริกรห้องอาหารส่วนใหญ่เป็นแขกอินเดีย ศรีลังกา จากประเทศแถบแคริบเบียน เกาหลี
ฟิลิปปินส์ จีน อาจจะมีไทยด้วย แต่ยังไม่เจอส่วนฝ่ายประชาสัมพันธ์และฝ่ายกิจกรรม ส่วนใหญ่มาจากประเทศที่พูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่
เช่น แคนาดา หรือไม่ก็ผู้ที่พูดภาษาอังกฤษได้ดี คนอเมริกันก็พอมี ส่วนใหญ่เป็นรุ่นหนุ่มรุ่นสาว
สำหรับผู้โดยสาร
อายุเฉลี่ยก็คงประมาณ ๖๐ ปี มีทั้งคู่ตายาย แต่ที่เป็นครอบครัวและลูกๆ วัยรุ่น หรือ
หนุ่มสาว ก็เห็นอยู่หลายคนเหมือนกัน แน่นอน
ในจำนวนนี้ คนอเมริกันมีจำนวนมาก รองไปก็แคนาดา ที่สุด นอกจากนั้น มีจากยุโรป ส่วนใหญ่
ก็จากอังกฤษ สก็อตแลนด์ สวีเดน เดนมาร์กและอิตาลี
ค่าใช้จ่ายในการไปเรือสำราญจะมากหรือน้อย
ต้องแล้วแต่ว่าจะไปไหน จากไหน ห้องพักแบบไหน สำหรับเรือที่ไปด้วยนี้ ค่าห้องพักราคาเริ่มต้นที่เก้าร้อยดอลล่าร์
มีทุกอย่างในตัวพร้อม แต่ไม่มีหน้าต่าง เริ่มจากห้องที่ไม่มีหน้าต่าง ถ้ามีหน้าต่าง
และระเบียง ก็ตกพันกว่าดอลล่าร์ สูงขึ้นไปก็เป็นห้องชุดตกพันห้า ราคาจริงก็ต้องบวกภาษี
ค่าเครื่องดื่ม ทิป ค่านำเที่ยวเวลาขึ้นฝั่งหรือกิจกรรมบางอย่างเช่น
เช่าเรือเจ็ตสกี หรือโดดร่ม เวลาขึ้นฝั่ง อย่าลืมรวมทั้งค่าเดินทางไปท่าเรือ และใบบางกรณี
ค่าที่พักก่อนไปท่าเรือ นอกจากนี้ จะต้องเสียค่าน้ำมันเพิ่มวันละห้าเหรียญสหรัฐฯต่อคน
นี่เป็นค่าธรรมเนียมที่เพิ่งมี ถ้าไปอย่างเขียมๆที่สุดก็จะตกคนละประมาณสองพันเหรียญ
เรือจะออกและกลับท่าลิเบอร์ตี้ เมืองเบยอน รัฐนิวเจอร์ซี
© 2011 Nanna Jonsson
