อนงค์นาง นั่งตั่ง ดังภาพวาด
สองไหล่พาด ผ้าหรู ดูสง่า
ดวงเนตรนิล นวลปราง ดั่งนางพญา
ฉายแววตา ท้าท้าย หมายยั่วยุ
จำเสียงแผ่ว ยอดทโมน ยามโดนดุ
หลบตาต่ำ ทำเจี๋ยมเจี้ยม เจียมสาธุ
พอคล้อยหลัง หุหุ ประทุดัง
ปีนเขาน้อย เขาตังกวน ทวนความหลัง
ลงทางลัด ไถลลื่น เพื่อคืนรัง
เข่าแทบพัง แขนถลอก ยอกทั้งตัว
ชี้ชวนชิม หนังไก่ ดั้นไปทั่ว
ทั้งปลาหมึก ลูกชิ้น กินไม่กลัว
ข้าวโพดคั่ว ถั่วต้ม มะยมดอง
แม้จากไกล ไม่หวั่น วันเก่าก่อน
แค่นึกย้อน ยิ่งใกล้ ใจเราสอง
ยังผูกพัน ฉันท์เพื่อน เหมือนเกี่ยวดอง
เมื่อยามมอง น้องนุช นามดุจเดือน . . .
No comments:
Post a Comment