หลังจากที่ลูกจากไป เลยตัดสินใจฟื้นฟูพื้นที่ขึ้นอีก
เมื่อวานคือ การหล่อหลอมให้ชีวิตวันนี้ดำเนินต่อเพื่อเผชิญสิ่งแน่นอนและไม่แน่นอนในวันพรุ่งนี้ สำหรับวันนี้ สิ่งที่พอหลงเหลืออยู่บ้างคือ ความทรงจำ
แต่ก็นั่นแหละ อีกไม่นาน ความทรงจำก็จะเลือนหายไปในที่สุดเช่นกัน
. . .
💔💔💔
I originally created this blog years ago to bridge the distance when my family was scattered across the globe. For over a decade, it sat silent and forgotten—until February 23, 2025, when our world changed forever with the sudden loss of our middle son, Bang.
In the wake of his passing, I rediscovered this space. I’ve decided to revive it as a sanctuary for memories, shared with our family and dear friends. As our lives move forward, it is easy to become consumed by the present. This blog partially serves as a memorial to Bang—a soul too good to be true and too beautiful to last. This is how I navigate my grief: by revisiting our happiest moments and ensuring that a life lived so fully lives on.
Because---memories too, soon shall fade . . .
💔💔💔
No comments:
Post a Comment