แด่ ตุ่ม พรพิมล

นึกถึงกัน ฉันท์มิตร เหมือนชิดใกล้

เคยเรียนใต้ ต้นโพธิ์ โอ้โดมสูง

ริมฝั่งชล บนทาง หางนกยูง

เคยจับฝูง จูงมือ ถือตำรา

 เขียนจากใจ ไหลหลั่ง ไว้หลังภาพ

ขอให้ทราบ ตราบอยู่ พึงรู้ว่า

ล่วงเลยปี หาเลือน เพื่อนกันมา

ย้ำวาจา ว่ายังเป็น เช่นก่อนกาล

 ภาพใบหน้า พาย้ำ ความจำเก่า

ยังดูเยาว์ ยิ้มเย้า เศร้าปนหวาน

แฝงรอยคิด จิตฝัน ถึงวันวาน

แม้จะผ่าน นานนัก ปักใจคิด

 ถึงอยู่ห่าง ว่างเว้น ไม่เห็นหน้า

ดุจอยู่คน ละฟากฟ้า อย่าข้องจิต

ยามย่อท้อ ระหว่าง ทางชีวิต

ยังมีมิตร เขียนกลอน ป้อนพลัง